دوست عزیزی که از درگاه محترم گوگل با کلید واژه های شعر استاد ابتهاج (سایه) سر از اینجا درآورده اید، در این پست، شعر زیبای “من نمی دانستم معنی هرگز را” واگویه شده است و دیگر هیچ. اگر هم علاقه ای به شنیدن داستان دارید می توانید سری به اینجا بزنید.
خانه دلتنگِ غروبی خفه بود مثلِ امروز که تنگ است دلم پدرم گفت چراغ و شب از شب پُر شد من به خود گفتم یک روز گذشت مادرم آه کشید؛ «زود بر خواهد گشت.» ابری آهسته به چشمم لغزید و سپس خوابم برد که گمان داشت که هست این همه درد در کمینِ دلِ آن کودکِ خُرد آری، آن روز چو می رفت کسی داشتم آمدنش را باور من نمی دانستم معنیِ «هرگز» را تو چرا بازنگشتی دیگر؟ آه ای واژه ی شوم خو نکرده ست دلم با تو هنوز من پس از این همه سال چشم دارم در راه که بیایند عزیزانم، آه
اگر مایل به خواندن چند شعر دیگر هم هستید می توانید سری هم بهاینجابزنید.
پادکست داستان های حوالی زاگرس، پادکستی است که در آن برای شما قصه هایی خوانده میشود که بیشتر در شهرهای دامنه زاگرس رخ داده است و این رشته کوه بزرگ، از گوشهای، چشم بر این اتفاقات داشته است.
آه ای واژه ی شوم
خو نکرده است دلم با تو هنوز
من پس از اینهمه سال
چشم دارم در راه
که بیایند عزیزانم
آه
ممنون علی عزیز بابت انتخاب ناب تون.
همه ی ما در هر سنی که باشیم نبود و جای خالی پدر را در هر لحظه زندگی و همه عمر مان احساس میکنیم …
همه عزیزانیکه رفتند و با ما نیستند روح شون شاد و یاد شون گرامی باد.
سلام و درود بی پایان…
اگر جسارت نباشه یک نظری میخواهم بیان کنم و میخواهم که در رابطه با نظرم ممنون میشوم که نظرتان را در معنی چیزی که بیان می کنم پاسخ دهید که از درستی یا غلطی نظریه خودم مطلع شوم …سپاسگزارم…استاد ابتهاج عزیز در معنی این شعر اشاره به یک کلمه یا جمله یا واژه داشته که میخواهد این را به ما بگوید زمانی که پدرم داشت میرفت من بچه بودم و چیزی از بودن و نبودن نمی دانستم و هر چیزی مادرم میگفت من فقط به همان کلمه یا جمله باور داشتم وهیچ خلع یا نبودی در ذهنم نبود با تمام باوری که داشتم پس چرا پدرم نیست شد اگر نیست شد پس باورم چه شد…چرا با تمام بودن هایم خواستن هایم شدن هایم چرا نبودن شد چرا نیامدن شد چرا تاسیان شد…ممنون میشم نطرتون و برام شرح بدید بی نهایت سپاسگزارم…آسمانتان بی غبار زنده باشید و بر قرار دارم من از شما التماس دعا را خواستار…
سلام
خیلی ممنون که وقت گذاشتین و به اینجا سر زدید.
از اونجایی که بنده سوادی در خصوص ادبیات ندارم، پس نمی تونم هم در این مورد نظر بدم.
بنظرم شعر رو باید خوند و بسته به حال و هوای در لحظه، مرحمی میشه برای روح انسان
سلامت باشید
آه ای واژه ی شوم
خو نکرده است دلم با تو هنوز
من پس از اینهمه سال
چشم دارم در راه
که بیایند عزیزانم
آه
ممنون علی عزیز بابت انتخاب ناب تون.
همه ی ما در هر سنی که باشیم نبود و جای خالی پدر را در هر لحظه زندگی و همه عمر مان احساس میکنیم …
همه عزیزانیکه رفتند و با ما نیستند روح شون شاد و یاد شون گرامی باد.
ممنون از شما
روح همه رفتگان سبز
قلبم به درد اومد.به یاد کسی که تا ابد به یادشم.
گاهی شعرها، از این دست کارها با آدم می کنن
آرزو می کنم
همیشه دل شاد
و در صحت و سلامت باشید
و تنها کسی که با زبانش آشنا هستم استاد هوشنگ ابتهاج است
و خوشا آنان که هم زبان شعرند
درود بر شما علی عبدالوند عزیز مردی از دیار لرستان و حوالی زاگرس
ارشد بختیار
درود بر شما هم تبار عزیز
ارادت
سلام و درود بی پایان…
اگر جسارت نباشه یک نظری میخواهم بیان کنم و میخواهم که در رابطه با نظرم ممنون میشوم که نظرتان را در معنی چیزی که بیان می کنم پاسخ دهید که از درستی یا غلطی نظریه خودم مطلع شوم …سپاسگزارم…استاد ابتهاج عزیز در معنی این شعر اشاره به یک کلمه یا جمله یا واژه داشته که میخواهد این را به ما بگوید زمانی که پدرم داشت میرفت من بچه بودم و چیزی از بودن و نبودن نمی دانستم و هر چیزی مادرم میگفت من فقط به همان کلمه یا جمله باور داشتم وهیچ خلع یا نبودی در ذهنم نبود با تمام باوری که داشتم پس چرا پدرم نیست شد اگر نیست شد پس باورم چه شد…چرا با تمام بودن هایم خواستن هایم شدن هایم چرا نبودن شد چرا نیامدن شد چرا تاسیان شد…ممنون میشم نطرتون و برام شرح بدید بی نهایت سپاسگزارم…آسمانتان بی غبار زنده باشید و بر قرار دارم من از شما التماس دعا را خواستار…
سلام
خیلی ممنون که وقت گذاشتین و به اینجا سر زدید.
از اونجایی که بنده سوادی در خصوص ادبیات ندارم، پس نمی تونم هم در این مورد نظر بدم.
بنظرم شعر رو باید خوند و بسته به حال و هوای در لحظه، مرحمی میشه برای روح انسان
سلامت باشید