اگر از گوگل به اینجا رسیده‌اید این را باید بدانید که جان‌بخشی به اشیاء۲ ادامه یک انشاء به همین نام است که در اینجا بخش اول آن گفته شده است.

فروشنده دوره‌گرد تابستان‌ها به روستا می‌آمد و پارچه و زیور آلات و هر آنچه زن‌ها می‌خواستند برای آنها به همراه می‌اورد و شب را در خانه یکی از روستایی‌ها می‌ماند.
از قضا آن شب به خانه چوپان رفت. سال‌های سال بود چوپان را می‌شناخت و همیشه او را در کوه و صحرا دیده بود و برای خوردن یک لیوان چای هم که شده مهمان چوپان شده بود.

شب شد و ستاره ها در دشتِ آسمان جولان می‌دادند و چوپان با فروشنده روی ایوان کاه‌گلی خانه چوپان، چای می‌خوردند و از روزگار حرف می‌زدند.

چوب دستی هم گوشه ایوان نشسته بود و شاهد و ناظر بر حرفای‌های آنها بود که چشم فروشنده به چوب دستی افتاد و شروع کرد به گفتن اینکه این روزها کمر درد دارد و از این جور حرف‌ها. تا اینکه چوپان را راضی کند تا چوب دستی را به او بدهد.

چوپان که مهمان را عزیز می‌شمرد از جواب رد دادن به فروشنده شرم داشت و چوب دستی را به فروشنده بخشید و این شد که چوب دستی قصه ما راهی شهر شد.

مرد نجار

فردا صبح فصل جدید زندگی چوب دستی قصه ما در دستان فروشنده دوره‌گرد آغاز شد. چوب دستی تا به حال به شهر نیامده بود و از این همه شلوغی کمی ترسیده بود. وقتی که به شهر رسیدند فروشنده که از روی هوس خواهان چوب دستی شده بود آن را گوشه‌ای از خیابان رها کرد و رفت.

ساعت‌ها کنار خیابان میان کوچه‌ای افتاده بود تا اینکه دستان مهربان و پینه بسته ای او را در آغوش گرفت و کنارش زانو زد. مردی کوتاه قد با چشمان مشکی و رنج دیده و دستان زمخت، چوب دستی را میان دستانش گرفت و دست نوازشی کشید به روی‌اش و گفت: تو اینجا چه می‌کنی رفیق دشت و تن‌شاخه‌ی بلوط و او را به خانه خود برد.

فردا صبح چوب دستی را به کارگاه‌اش برد و او میان حجم انبوهی از صداها گم شد. گردو به کناری و سرو به کنار دیگر. همه آنجا بودند هر کس ترانه‌ای می خواند و نجار هر یک را به ترتیب به گوشه‌ای گذاشته بود.
بلوط‌های دیگر هم بودند. یکی از میانه های زاگرس و دیگری از شمال زاگرس. اما همه آنها از خانواده‌ی بلوط بودند.
نجار در حال ساختن یک کمد بود برای آویزان کردن رخت‌های داخل کمد به یک چوب گِرد احتیاج داشت. در همان نگاه اول چوب دستی قصه ما را انتخاب کرد و بُرش داده و در بالای کمد به عنوان رخت آویز جای داد.

این شد که چوب دستی قصه ما سال‌های سال است که در خانه‌ای در کنج اتاق رفیق لباس‌ها شده و آرام همان گوشه به زیستن ادامه می‌دهد. لباس‌ها می‌آیند و می‌روند اما چوب دستی قصه ما سال‌های سال است که کنج اتاق، میان کمد جای گرفته است و تنه‌ی استوارش کمک حال رخت‌های صاحب‌خانه است.

سال‌ها گذشت و از آنجا که همه چیز فرسوده می‌شود کمد نیز فرسوده گردید و در کناری از کوچه رها شد. بعد تر مردی با یک وانت سفید به سراغ آنها آمد. انها را به جایی برد و برای فرار از سرما به آتش کشید. چوب ها سوختند و شعله‌ها زبانه کشیدند تا گرما ببخشند. چوب‌ها سوختند تا زغال‌ها متولد شوند. 

کمد قصه‌ی ما دیگر کمد نبود تا لباس‌ها را به آغوش بکشد. او امروز تکه زغالی‌ است تا گرما ببخشد تنور کباب پزی را. او تکه زغالی است تا گرما ببخشد زیر کرسی را. او خاکستری‌ است امروز تا کنار رودخانه ظرفی را با آن تمیز کنند و به آب بسپارند. او امروز در آبی آب‌ها دوباره به خاک بر‌می‌گردد تا دور تسلسل حیات ادامه یابد.

امتیاز این پست