نوای کوهستان
نوای کوهستان

 

وقتی که اینجا دمی می نشینم. وقتی که دور دست ها را می بینم. وقتی که ابرهای بالای سرم آرام آرام گذر می کنند. من غرق در عظمت خلقت می شوم.

سوال ها دوره ام می کنند. من کی هستم؟ زندگی چیست؟ زیبایی چیست؟ چرا باید ادامه داد؟ و هزاران سوال دیگر. 

آوای باد در طبیعت، صدای سکوت سنگ ها. صدای نم نم باران روی صخره ها، و همچنان سکوت.
دره ها، کوه ها، صخره ها، درخت ها، گل ها و ما اینجا هستیم.

خالی می شویم از هر آنچه که هست. سکوت می کنیم رو به آسمان. آنجا فقط خداست که حرف می زند و صدای درون.
تو می گویی. گلایه می کنی. بغض می کنی. از آدم ها شکایت می کنی. و خدا گوش می دهد. کوه گوش می دهد، آسمان گوش می دهد. 
تمام که شد خدا سخن می گوید. کوه غرش می کند. و آسمان اخم کرده و می گرید.

نشسته ای رو به دره ای بکر. رو به آسمانی باز. نوک کوه ها سپید. و تو غمناک رفته ای میان آرام ترین نقطه دنیا.
دره ها را می پیمایی. سختی ها را پشت سر می گذاری. سرما و گرما را حس می کنی. برای اینجا. برای کوهستان.
دمی اینجا نشستن و سکوت کردن. دنیا دنیا ارزش دارد به پیش چشم کوهنورد. دنیا دنیا حرف دارد کوهستان با تو. دنیا دنیا دلش گرفته از آدمی.

تو و او

شما هر دو همدرد هستید. هر دو تنها اید. هر دو به تنگ آمده اید.
اما خدا به سخن می آید. صبر، صبر، امید، امید.

حالم خوب خوب است. کوله بر شانه ها گرفته و خداحافظ می گویم کوهستان را. 
خسته است جسمم. اما روحم سبک بال بر می گردد از کوهستان.
نیایش میان این کوه ها، برای من از مسجد و میخانه عزیز تر است. اینجا خدا را بهتر می بینم. کوهستان، نشانه خداست برای من بر روی زمین. اینجا با سکوتش می گوید:

برو، برگرد. زندگی در انتظار توست….

باباطاهر چه خوب می گوید:

به هر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشان از قامت رعنا تِ بینُم

 

نام آهنگ: No place on earth

آهنگساز : Tony Anderson

آلبوم : The Heart of Man