چرک نویسی به نظر من، نوعی از نوشتن است از هر آنچه که بی محابا می نویسید و محصول تراوش های گاه به گاه ذهن شماست که قرار نیست کسی آنها را بخواند. این نوشته مسلما خالی از هر گونه ارزش ادبی و کلی چیز دیگر است که من اطلاعی از آنها ندارم. پس اگر از گوگل به اینجا رسیده اید تنها یک چرک نویس را خواهید خواند که گویا به شکل یک شعر در قالب شعر نو سپید نوشته‎ام.

مدیون هستید اگر فکر کنید این پست را بابت بروزرسانی بلاگم نوشته ام یا اینکه هزار کلمه در روز نوشتن را ادا کرده باشم.

برای اینکه دست خالی از اینجا نرفته باشید و اگر اهل گوش دادن باشید می توانید به ستون جایی برای گوش دادن بروید یا اینکه اگر اهل داستان کوتاه خواندن هستید آن هم با قلمی گسسته و پر از شکاف ادبیاتی، می توانید به ستون داستان کوتاه نیز سری بزنید.

 

تنهایی

تنهایی، واژه مصطلح شده‎ای برای دیگران

تنهایی، آوازی که خلوت نشینی اش خوش و ساز اش دلگیری ناکوک دارد

تنهایی، حس دلهره آوری که همیشه با ماست

تنهایی حسرت نداشتنِ نداشته های بی تجربگی است

تنهایی، خلوص واقعی یک واژه عمیق

تنهایی، هویت جلا داده شده درون

تنهایی، لقب دیگرِ، شادی، غم و آنچه که در هر نگاهی متفاوت است

تنهایی، جلوه دار و بدون هویت

تنهایی، هر آنچه که قابل وصف نباشد

تنهایی، نمای جاوید همه‎ی آدم‎های زیر خاک

تنهایی، مِهربُر چون خاک

تنهایی، وجود تن هایی بدون هیچ تن دیگری یا در جمعی پر از تن‎های بی صدا.